Ganesha klank

Resonantie therapie / Klankontspanning / Klankcoaching

Resonantie therapie bij traumaverwerking hulpverleners

Ruimte

Jaren geleden stond ik op een kruispunt van wegen. Wellicht herken je dat wel. Dat er dingen in je leven gebeuren waardoor je keuzes wil maken. Dat je jouw angsten tegemoet gaat treden. Niet om er de strijd mee aan te gaan. Maar juist in liefde en compassie het toe te laten. Het als een uitdaging ziet.

Voor mij betekende het dat ik op een zondag op een site terecht kwam, waarin woestijntochten in de Zuid-Sinaï woestijn werden aangeboden. Puur reizen op kamelen, onder begeleiding van bedoeïenen. Als een magneet trok die reis mij. Zonder te weten waarom. Ik voelde dat ik daar naar toe moest. Ik checkte mijn agenda, en boekte direct. Vanuit mijn diepste gevoel.

Vervolgens ging mijn denken weer aan, en besefte ik dat ik helemaal niet op een dier durf te rijden, tenminste, ik kruip voor geen goud op een paard. En nu zou ik wel anderhalve week op een kameel door een snikhete woestijn rijden?!

Enkele maanden later liep ik in de woestijn tussen 25 zittende kamelen, om er intuïtief een uit te kiezen. Toen ik mij met bibberende knieën en trillende handen bovenop de bult van de kameel had geïnstalleerd, stond hij op. Ongelooflijk hoe hoog hij was! Ik had zonder het te weten de grootste en hoogste kameel uit gekozen! De leider van de kudde, die graag voorop in de karavaan loopt. Ik pakte de knop van het zadel nog steviger vast. De instructie hoe het dier te rijden ging half aan mij voorbij. En terwijl iedereen nog bezig was met de laatste spullen pakken, opstijgen en klaar maken, liep de kameel met mij er op weg. Ik riep nog iets van "help!", maar ik kreeg "it's oké" te horen. Met stevige en constante tred gingen we een zandheuvel op. En toen gebeurde er wat ik nooit zal vergeten. Bovenop die heuvel keek ik uit over de wijdsheid en ruimte van de woestijn. Ondanks mijn grote angst voelde ik dat er iets open brak. Mijn hart opende zich, om ontvankelijk te zijn voor datgene wat er op mijn pad mocht komen.

Ik heb nooit geweten dat je van een dier zo veel kan leren. Met respect noem ik Asfur, de kameel waarop ik vele woestijntochten maakte, mijn wijze leraar. Ik heb ellenlange gesprekken met hem gevoerd. Gehuild. Gelachen. Hij leerde mij controle los laten. Hoog in de bergen wist hij met ongelooflijk beheerste tred over rotsen te gaan, veilig. Ik kon niets anders dan mij over geven.

De woestijn geeft mij ruimte. De leegte, het niets, maar juist daardoor de volheid, is met geen pen te beschrijven. Helemaal terug gaan naar je basis. De aarde te beleven, juist daar waar, zoals je op het eerste gezicht zou denken, niets is.

De sleutel tot het vooruit komen, de juiste afslag nemen op een kruispunt, is vanuit het niets een keuze maken. Want dan is er geen keuze die je moet maken, dan hoef je alleen maar vanuit jouw hart te Zijn, en dan is elke weg goed.

Durf de leegte in te stappen, want juist daar is volop ruimte voor alles wat er mag gebeuren!

Ik wens je een mooie reis toe.

Namaste